เป็นครูสิดี เงินเดือนมั่นคง....
 
เป็นครูสิจะได้ไม่ต้องถูกไล่ออก....
 
ไม่เหนื่อยแถมมีวันหยุด....
 
เงินเดือนเข้าตลอดทุกเดือนนะ....
 
 
และอีกสารพัดเหตุผลที่ทุกคนพยายามกล่ิอมข้าพเจ้าให้ยอมจำนนกับการเป้นครู
 
"ครู" มันเป้นอาชีพที่ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?
 
 
ทำไมใครๆถึงอยาก(ให้กู)เป็นครูกันนัก?
 
 
ในที่สุดข้าพเจ้าก็ไปไม่รอดต้องยอมมาเป็นครู (รับจ้าง) เสียจนได้
 
โรงเรียนที่สอนนี่ก็สุดจะแหวกไม่เหมือนชาวบ้านชาวเมือง เพราะไม่ใช่โรงเรียนธรรมดา
 
แต่เป็นถึงโรงเรียนที่สอนเรื่องศิลปะการดนตรีไทยและนาฏศิลป์ไทย เสียด้วย.....
 
 
โห....เปิดตัวมาอย่างอลังการ....
 
 
หลายคนอาจจะสงสัยว่าโรงเรียนอะไรของแกเนี่ย!
 
และหลายคนก็คงพอจะเดาออกว่าโรงเรียนอะไร เอาเป็นว่าข้าพเจ้าจะขอสงวนนามโรงเรียน
 
ไม่สามารถออกอากาศให้ท่านทราบได้ ประเดี๋ยวโรงเรียนจะเสียชื่อหมด ...ฮี่ๆๆๆ
 
(เขาเสียชื่อตั้งแต่รับแกเป็นครูแล้วมั้ง?)
 
 
กลับมาเข้าเรื่อง....ทำไมข้าพเจ้าถึงกลายมาเป็นครูได้
 
ก็เพราะสถานการณ์มันพาไปน่ะสิ อนึ่งกลัวตกงานแล้วท่านอาจารย์ก็หยิบยื่นโอกาสมาให้
 
มีแต่คนบอกให้คว้าไว้ ...เราก็เป็นพวกหัวอ่อนเชื่อคนง่าย(เหรอ!) เลยตอบตกลงทันใด
 
แล้วก็...บู้ม....
 
กลายมาเป็นโกโก้ครั้นชฺ
 
 
เอิ่ม...ไม่ใช่สินะ....
 
 
กลับเข้าเรื่องจริงๆละ...สัญญา....
 
ชีวิตของข้าพเจ้าใกล้ชิดกับอาชีพครูมาตั้งแต่เกิด เพราะพ่อแม่เป็นครู
 
มีน้าสองคนก็เป็นครู
 
เพื่อนๆแม่ก็เป็นครู
 
ดังนั้นเลยมีแต่คนสนับสนุนให้เป็นครู
 
แต่อาจจะเพราะได้ใกล้ชิดกับอาชีพครูมากเกินไปเลยเริ่มจะเอียนกับการเป็นครู
 
แต่สุดท้ายก็ดันมาเป้นครู....ซะได้...
 
 
ข้าพเจ้าเลยวางแผนเอาๆไว้ว่าจะเป็นแค่หนึ่งปีเท่านั้น แล้วจะไปหางานอื่นทำ
 
แต่ในช่วงที่เป็นครูก็คงต้องพยายามทำงานของตัวเองสักหน่อย
 
 
อันว่างานของครูจ้างสอนนั้นมีอะไรบ้าง
 
เราไปดูกันเลยดีกว่า
 
1. สอนตามรายวิชาที่ทางโรเงรียนกำหนดให้ เช่น เทอมแรก สอนวิชาดนตรีไทย ม.4 อาทิตย์ละ 12 คาบ
 
ต่อด้วยวิชาโทม.4 อีกอาทิตย์ละ 3 คาบ
 
และปิดท้ายด้วยวิชาทฤษฎีดนตรีไทย อาทิตย์ละ 3 คาบ
 
โดยจะได้เงินเดือนตามจำนวนชั่วโมงที่สอน 
 
ขาดงานปุ๊บ...หักปั๊บ... 
 
อัตราค่าแรงก็...1 ชั่วโมง : 100 บาท
 
(T_T นี่มันงานการกุศลชัดๆ )
 
2. ทำงานอื่นๆ ตามที่ได้รับมอบหมาย หรือแล้วแต่ท่านอาจารย์ทั้งหลายจะใช้นั่นเอง เช่น

คำนวณแบบสอบถามความพึงพอใจต่อผู้สอน ตั้งแต่ระดับชั้นม.1 - ปริญญาตรีปีที่ 4  -_-"
 
พิมพ์เอกสารตามที่ท่านอาจารย์จะสั่ง
 
ต้องทำใบเบิกเงินเดือนเองด้วย....ถ้าเอ็งไม่ทำ...ก็ไม่ต้องเอาเงิน...แอ๊...โหดแท้!
 
บางคราวก็ต้องไปงานราชการตามที่ได้รับมอบหมาย...
 
 
 
จะว่าไปมันก็มีสองข้อใหญ่ๆ นี่ล่ะนะคะ
 
แต่ก็เป็นสองข้อที่ทำใ้หเริ่มเห็นความลำบากของครูซะแล้วสิ...
 
-_-
 

ฉันกลายเป็นครู (ได้ไงเนี่ย!)

posted on 01 Oct 2013 09:29 by tea-crown directory Diary
ในที่สุดก็เรียนจบจนได้.....
 
แต่กว่าจะเรียนจบมาได้ต้องผ่านความยากลำบากและสิ้นหวังมาเยอะนักเชียว
 
 ทั้งๆที่คิดว่าจะไม่มีทางมาทำอาชีพนี้แล้วแท้ๆ แต่ในที่สุดก็....
 
"ฉันมาเป็นครูได้ไงเนี่ย!"
 
ช่แล้วค่ะ นี่คือเรื่องของคนที่ไม่ได้อยากจะเป็นครูแต่ต้องมาเป็นครูแบบจับพลัดจับผลู
 
ใครมันจะไปคิดล่ะคะ ว่าครูที่โรงเรียนเก่าท่านช่างมีเมตตา คิดถึงลูกศิษย์ตาดำๆ คนนี้

 
อาจจะเป็นเพราะเมื่อก่อนเราแสร้งทำตัวดีเอาไำว้มากก็เป็นได้....เอิ่ม....แสร้งเรอะ...
 
 
ก็อย่างที่ว่ามาแหละค่ะ มันมีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้น
 
อันดับแรกคือ ไปสอบโครงการไปสอนต่างประเทศ
(ไหนบอกไม่อยากเป็นครูแล้วจะไปสอบสอนเพื่อ?) -_-"
 
ติดแล้วด้วย....แต่....ถอนตัว....
 
ในขณะเดียวกับที่ท่านครูผู้มีเมตตา ได้โทรมาชวนไปสอน...เอิ่ม...
 
 
หลังจากนั้นก็เริ่มเคว้่งคว้าง....เพราะกลัวท่านแม่จะไม่หาเลี้ยงอีกต่อไป เลยจำใจต้องรับปาก
 
กลืนน้ำลายตัวเองที่เคยลั่นวาจาไว้ว่า "ข้าน้อยจะไม่เป็นครูเด็ดขาด!"
 
แล้วกลับมาโดนท่านครูพูดตอกหน้าว่า  " แล้วแกหนีพ้นมั้ยล่ะ"  สม.....
 
ดังนั้นข้าพาเจ้าจึงกลายมาเป็นครู....รับจ้างสอน...
 
ว่าไปก็ดูเท่ๆ เหมือนมือปืนรับจ้างเลยแฮะ...
 
แต่ก็เข้ามาได้ด้วยเส้นครูท่านนี่นะ....-_-"
 
 
นอกจากตัวเองแล้วยังมีเพื่อนร่วมชะตากรรมกลายมาเป็นเพื่อนครูในวัยเดียวกันอีกสองท่าน รวมเป็นสาม...
 
ซึ่งทั้งหมดเรียนจบรุ่นเดียวกันมา (แต่ต่างสถาบัน)
 
ไอ้การเป็นครูที่ว่านี่มันไม่น่าจะยากเลยนะคะ
 
แต่กับคนที่ไม่เคยสอนใครเช่นข้าพเจ้า
 
ทำให้การเป็นครูดูยากเหมือนปีนผา.... 
 
 
ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น?
 
 
เพราะ 1 . ไม่ชอบสอนใครน่ะเส่ะ!
2.  สอนดนตรีไทยเชียวนาเฟ้ย เรียนจบด้านนี้มาแต่ไม่เอาอ่าวเลยเนี่ยสิ!
3. ไอ้นิสัยชอบเก็บตัว ไม่เฮฮาปาตี้กับใครนี่แก้ไม่ได้เลยสักที!
 
และอีกมากมายร้อยแปด....
 
แล้วแบบนี้จะรอดมั้ยเนี่ย!!!!

ขอบ่นนะครับ

posted on 13 Nov 2012 21:53 by tea-crown directory Diary
 
เบื่อว่ะ!!!
 
เคยเจอมั้ยคนชอบสั่งเนี่ย สั่งกูจัง กูไม่ใช่อาหารตามสั่งนะครับ
 
เรื่องมันมีอยู่ว่าคุณเป็นหัวหน้ากลุ่ม
 
จากนั้นคุณและสมาชิกจำนวนหนึ่งไปลงพื้นที่เก็บข้อมูล
 
จากนั้นกลับมาแล้วสั่งให้กูแกะเทปสัมภาษณ์ภายในเวลาสองวันกว่าๆ 
 
ก็ไม่ได้ว่าอะไรนะครับ
 
แต่คุณมาสั่งอะไรตอนนี้ครับ เร่งรัดซะกูเงิบเลย
 
แถมพวกที่ไปเก็บข้อมูลตอนนี้ก็กลายเป็นพวกมึงไปแล้วสินะครับ 
 
คนอื่นที่เขาไม่ได้ไปเลยกลายเป็นพวกอื่น 
 
แล้วไอ้เหี้ย (กูทนไม่ไหวจริงๆว่ะครับ)
 
เวลามึงเจอกูทำไมมึงไม่พูดไม่บอกกล่าวห่าอะไรเลย 
 
เสือกมาสั่งกูในอินเตอร์เน็ต กูไม่ได้รับสั่งสินค้าทางเน็ตนะครับ
 
เวลามึงเจอนี่ปั้นปึ่งใส่กูตลอด พอถามก็บอกไม่ได้เป็นอะไร
 
กูว่าคนเป็นหัวหน้าเนี่ย มันต้องพูดคุยกับชาวบ้านนะครับ 
 
มึงเงียบแล้วใครเขาจะตรัสรู้ได้เองล่ะวะครับ
 
กูพยายามชวนคุยแม่งเสือกทำหน้าแบบ ไม่อยากคุยกับกู
(ขอโทษที่ไม่ได้แดกเหล้าเหมือนมึง)
 
กูก็ไม่ได้อยากจะทวงบุญคุณเลยนะครับ
 
แต่มึงคิดบ้างมั้ยว่าที่ผ่านมาใครช่วยมึงทำงาน
 
กูก้มหน้าก้มตาทำมาจนกูไม่มีกำลังใจแล้วครับ 
 
ตอนนี้มึงยังจะทำเหมือนกูเกะกะอีก
 
แถมมีขู่ว่าถ้าไม่ทำงานมึงจะไม่สนใจแล้ว มึงจะไม่เป็นหัวหน้าแล้ว
 
สรุปว่ามึงแคร์คนที่แดกเหล้ากับมึงมากกว่าคนที่ช่วยมึงทำงานเหรอไอ้สลัดห้าสี
 
เอาจริงๆกูไม่ได้อยากได้อะไรเลย แค่มีอะไรมึงก็พูดมาอ่ะ 
 
มึงอ้าปากเนี่ยดอกทองจะร่วงเหรอครับ(ดอกพิกุลคงไม่พอ)
 
โถ ไอ้คนดี ไอ้คนตั้งใจทำงาน
 
มึงบอกจะตัดชื่ออีพวกที่ไม่ช่วยงานออกมาประมาณสามพันรอบแล้ว
 
กูยังเห็นมันลอยหน้าลอยตาเอาเปรียบกูอยู่เลย
 
แล้วนี่แค่มันลงทุนไปต่างจังหวัดกับมึงแค่ไม่กี่วัน
 
มึงกลับมาขู่จะตัดพวกที่ไม่ไป(กับมึง)ออก 
 
โห อีบ้า...โคตรยุติธรรมกับชีวิตกูมาก
 
บอกตรงๆ กูเบื่อที่ต้องทำงานกับมึงแล้วว่ะ
 
แต่มันสายไปแล้วใช่มั้ย กูพลาดไปแล้วสิ 
 
มึงเดินมาด่ากู มาคุยกับกูตัวต่อตัว กูยังจะเกลียดมึงน้อยกว่านี้อีก
 
กูไม่ได้ทำงานกับไม้กระดานนะครับ มึงคุยกับกูบ้างก็ได้ 
 
กูเครียด....

Categories